بر کنگره های آجری رد سپیدی ننشسته است

تا رستاخیز ناگهانی کلاع ها در حیاط خلوت دودکش

بهت چشم انداز خاکستری شهر را معنا کند.

اما عشق من

فصل دیگریست

که بر شعرهایمان برف خواهد نشاند

زیباییش را دریاب

نزدیک ترم بیا و در آغوشم بگیر

تا در این سرما

بلور تماسمان ابدی شود

سرزمین پریان است ارتفاعات تنت

سرشار از افسانه هایی

که با هر نگاه تو آغاز می شود

و فرجام رؤیایی شان

در میان قوس های اندامت

با غروبی خوشرنگ ادغام می شود

الکترون ها راه می افتند توی فنر تنگستن

تا تصویر تو را

به پیچاپیچ دهلیزهای تنهایی ام بتابانند

در خانه ی تاریک.